07
Mar

Ode aan Bill

Ode aan Bill

"Deze vragen zijn erg persoonlijk. Je hoeft ze niet te beantwoorden." Het vrolijke gezicht van de bejaarde Bill Cunningham wordt vergezeld door een vleugje angst; bang voor de vraag die komen gaat. "Heb je ooit, ooit in je leven een liefdesrelatie gehad?" De minuten die hierop volgen zijn hartverscheurend. Niet omdat Bill lijkt te zitten met het feit dat hij nog nooit een relatie heeft gehad, meer omdat je deze man al het geluk van de wereld gunt. Dat hij iets mist wat heel veel mensen als noodzakelijk maar vooral ook als iets grandioos moois beschouwen, doet mij pijn. Tranen prikken achter mijn ogen. Dit is gek.

 

Ik schrijf dit blog onder het mom "mode gerelateerde tips voor thuis op de bank". Toch voelt het niet juist om de documentaire 'Bill Cunningham New York' een tip te noemen. Ben jij een modeliefhebber en heb je de documentaire nog niet gezien? Dan is kijken een opdracht, of beter gezegd: een regelrechte MUST. Een paar weken geleden bekeek ik de documentaire voor het eerst. Sindsdien heb ik een vreemd soort drang om aan boord van het eerste beste vliegtuig naar New York te stappen, puur en alleen om Bill een onwijs dikke knuffel te geven. Waarom zijn wij niet allemaal zoals hij? Zo'n lieve man met zoveel passie voor zijn werk. Ieder persoon met een rare liefde voor kleding gaat door de knieën voor zijn oeuvre; hij wil alleen maar onzichtbaar zijn. Bill wil onopvallend dansen met z'n analoge toestel over de straten van New York, op benefietavonden, feestjes en tijdens fashionweek: zoekend naar het perfecte plaatje. Niet wetend dat hij zelf het perfecte plaatje is. En de uitspraken van een Anna Wintour, een Iris Aphel en een Patrick Mcdonald geven dat plaatje nog wat kracht bij. 

 

Maar de documentaire, en helaas ook het leven van Bill, gaat niet alleen over rozen. Ook al lijkt het de liefste modefotograaf vrij weinig te doen: het wordt pijnlijk duidelijk hoe onbeschoft de huidige maatschappij kan zijn. "You take one picture and I will ripp that fucking camera…", twee New Yorkse meisjes gillen naar het oude mannetje op straat, net als hij hun modegevoel op foto wil vastleggen. Bill kijkt in de camera en lacht, verontschuldigend. Het hoort er schijnbaar bij. Dan, Paris fashion Week. Het lieve mannetje wordt onbeschoft van rij naar rij gewezen als hij een fashionshow (met perspas) wilt betreden. Vervolgens staat hij in de juiste rij. Hij zwaait met zijn perspas voor het gezicht van de 'doorbitch'. Zij heeft alleen maar oog voor de mensen die ze herkent van tv. Een fotograaf voorbij de rij ziet het spektakel, grist Bill bij de doorbitch weg en roept 'He is the most important person on earth!' Emotie: afgrijzen. 

 

Nogmaals: als je de documentaire nog niet hebt gezien, ben je wat mij betreft verplicht deze te kijken. Het is een prachtige weergave van hoe mooi en tegelijkertijd ook hoe leeg het leven in de modeindustrie kan zijn. Kijk de documentaire en laat je hart stelen! Bill, je bent mijn held. 
 

De trailer 


Facebook share



Comments




Er zijn geen comments